Er werd goed weer aangekondigd en het was hoognodig die bergschoenen nog eens uit de kast te halen- als ik die laatste nog langer in de schoendoos had gelaten plooiden waarschijnlijk mijn zolen naar de verkeerde kant bij het stijgen en dalen. Afspraak dus om 7h30 op het rond punt te Wommelgem, Geen overdreven aantal deelnemers we konden met één wagen en een ervaren rot als chauffeur met 10min vertraging vertrekken. Meteen zat de stemming er goed in ik keek er echt naar uit. Tot we ter plaatse aankwamen. Een drukte van jewelste van mountainbikers en het werd toerkes rondrijden voor we een heel geschikt parkeerplaatsje vonden voor een terrasje- dat zou straks van pas komen!

Gelukkig vertrokken we de andere kant op dan al die tweewielers en van gans de dag hebben we er geen één tegengekomen. Meteen werd er de beuk ingezet door de oudste rakker van de groep en moest ik onmiddellijk vaststellen dat de Ardeense niveauverschillen toch wat hoger zijn dan de Kempense heuvelruggen- Met een lach en een zwans stapten we van top naar vallei- door velden en langs rivieren met bewondering voor al die lente-ontluikingen en Marcel voortdurend op de proef stellend over zijn kennis van bloemen, planten en vogels.

7 uren heeft het geduurd voor hij een sleutelbloem van een bosanemoon kon onderscheiden

Wie hield wie voor de gek?

En wie dacht dat het sprookje van de heks een verzinsel is van Hans Andersen moet maar de volgende maal meestappen. Op een landelijke weg richting Bomal kwamen 4 honden op ons los en 40 anderen zaten (gelukkig) achter tralies hun ongenoegen te uiten over die wandelaars. Tot eindelijk de eigenares de moeite deed haar hoofd op te heffen en ons al even vriendelijk als haar beestjes afblafte dat we niet doormochten, niettegenstaande er een wegje was. Na veel gepalaver hebben we ons gedragen als de wijzen van Antwerpen en zijn we de baan opgegaan. Van een marginale vrouw gesproken. Zijzelf en haar lang grijzend haar in geen maanden gewassen, - haar was hing in flarden aan de pinnekesdraad te drogen. Was het nu een wit bloesje of een grijs om nog niet te spreken van de rest die er hing!

Eénmaal dit avontuur verteerd begonnen de magen te knagen en dat beloofde bankje van Marcel op een romantisch plekje werd een zitje in het natte gras van een koeienwei. De helft van de afstand zat erop.

De tweede helft was al even mooi en van vermoeide benen was bij niemand iets te bespeuren.

Heerlijke stilte tot we uit het bos van Xoris kwamen en er een hels lawaai van motors boven alles uitsteeg. Weer zo’n autorace langs de bochten van Filot en we moesten ze nog passeren ook. Jezus wat een snelheid – gelukkig werden we niet tegengehouden en al die kermisgangers hebben we een beetje kunnen mijden door juist voor het dorp weg te draaien .

Die Nora kent wat van kaartlezen! Na nog twee venijnige klimpartijtjes met tussenin een boomwortelafdaling van 20° kwamen we rond 17h goed beslijkt maar zeer voldaan aan ons vertrekterrasje terug aan.

Een zeer aangenaam gevulde zondag – zo mogen er meer zijn !!!

Marcelline

Zondag 20.04.08