Cho Oyu 2011 (slot)

Wat voorafging: “De top” (8201m)

Rudi en Urbain bereiken te top van de Cho Oyu omstreek 11.30 uur en nemen er enkele foto’s. Temba die als enige van de drie hoogtescherpa's aanwezig was op het topplateau (8100 m), stelde aan Ludo en Peter voor om aan de afdaling te beginnen. We waren al redelijk laat en vermoedelijk was hij bezorgdheid om de vier Belgische klimmers veilig beneden te krijgen. Ludo zou nog hebben willen verder gaan. Voor de Peter was het vet van de soep ...
De afdaling werd ingezet.

De afdaling

Maandag 3/10
Rudi en Urbain kwamen tijdens de afdaling eerst terug bij Temba welke hen opwachtte. Kort daarna werd Peter ingehaald. Heel traag en moeizaam stapte Peter naar beneden; De leeflijn werd voor hem ingepikt.
Hij was te onverschillig en te gelaten om deze handeling zelf nog uit te voeren.
Rudi en Ludo zijn op eigen houtje afgedaald tot camp3.
Temba en Urbain hebben Peter begeleid tot in het camp3.
Toen het drietal omstreeks 18.00 uur toekwamen in het kamp, vertrokken de twee snelle mannen al naar het lager camp2.
Het was in elk geval de bedoeling om slechts korte tijd nog op 7550m te blijven, het kamp af te breken en verder te zakken naar camp2.
Sherpa Mynmar die ziek was teruggekeerd, lag te rusten in de één van de tenten, samen met Temba is Peter er gaan bij liggen. Om 20.45 uur ongeveer was de rusttijd over.
Peter kon niet geloven dat hij in die toestand nog verder zou moeten zakken. Er was heel wat overredingskracht nodig om hem in gang te zetten.
Hij herhaalde telkens maar dat hij onmogelijk verder kon en dat hij enkel wilde vertrekken als de sherpas hem verzekerden dat ze hem veilig beneden zouden krijgen.
Gelet op de hoogte was het absoluut noodzakelijk om af te dalen. De twee sherpa’s begeleiden hem naar beneden. De derde sherpa, Nima werd per radio verwittigd en is van het lagere camp2 terug omhoog gekomen.
Urbain is op eigen tempo gezakt naar camp2 en is er omstreeks 22.30 uur toegekomen waar hij werd opgewacht door Ludo en Rudi.
Peter was op zeker ogenblik in zo’n toestand dat hij aan de linkerkant ondersteund werd door sherpa Nima en doormiddel van een lange sling, werd verdergetrokken door Temba. Minimum elke honderd meter diende hij een rustpauze te nemen.
Pas omstreeks 00.30 uur kwamen zij in het camp2 toe.

Dinsdag 4/10
Om 09.00 uur ongeveer kwam er beweging in de tenten. De bedoeling van de ploeg was om verder af te dalen, camp1 op te breken en door te stappen naar ABcamp. Peter was nog in dezelfde toestand als de dag en avond voordien en zag het hoegenaamd niet zitten om verder af te dalen. Het argument dat de yakdrijvers ons ‘s anderdaags kwamen oppikken sloeg volgens hem nergens op.

De rest van de deelnemers hadden het eveneens erg moeilijk en waren traag in hun voorbereidingen.
Omstreeks 11.30 uur was het zo ver.
De drie sherpas moesten nog terugkeren naar camp3 om aldaar de tenten af te breken.
Rudi, Ludo en Urbain hielpen Peter verder met de afdaling. Peter die dat hoegenaamd niet zag zitten vroeg uitdrukkelijk om bij hem te blijven. Hij zegde zelfs dat hij zonder begeleiding niet beneden zou kunnen geraken. De ijscliff diende immers nog genomen te worden.
Rudi werd vooruit gestuurd om de Tibetaanse dragers welke camp1 zouden afbreken die dag, op te houden. Het ging met Peter van kwaad naar erger. De rustpauzes tussendoor werden steeds frequenter en langer. Bij wijlen was er heel wat overredingskracht nodig om hem het stappen terug te laten aanvatten.
Rond 18.00 uur kwam het drietal toe in camp1, samen met de sherpas die hen zopas hadden ingehaald. Het kamp was inmiddels zo goed als ontmanteld.
Rudi was al aan het zakken in killer slope richting ABcamp.
Weer de discussie met Peter om door te gaan !
Na ongeveer een half uur en de nodige afspraken zijn Ludo en Urbain aan de verdere afdaling begonnen.
Peter werd opgevangen door de sherpas.
Het is vanaf dat ogenblik dat Peter begon te beweren: “Langs de verkeerde kant van de berg naar beneden te zijn gebracht... Hij langs het huis van de Lama gepasseerd was alwaar hij verder met de jeep naar ABcamp werd vervoerd ...”
In werkelijkheid is hij afgedaald met de hulp van de sherpa en werd hij tegemoet gekomen door de Lama (onze hulpkok) die hem eten bracht.
Onderaan killerslope zagen Urbain en Ludo, Peter nog afdalen.
Rudi was om 20.30 uur in ABcamp, Urbain en Ludo om 22.30 uur. Peter om 01.00 uur.
Allen werden hartelijk opgevangen door Etienne en Vincent.

Opbreken Advance basecamp

Woensdag 5/10
Veel tijd om te rusten werd ons niet gelaten. Het belgeklingel van de yaks deed ons al vroeg ontwaken. Binnen de kortste keren was men al met het afbreken van het kamp aan de gang.
Vandaag hebben we rendez-vous met de bewoonde wereld.
Alle gerief wordt op de yaks geladen en met lichte bepakking stappen we richting middlecamp, een mars van 10 kilometer, om van daaruit met jeeps verder vervoerd te worden.
Tijdens het stappen werd het voor Peter en Etienne almaar moeilijker. Elke meter was er eentje te veel en de minste tegen stijging van een paar centimeter leek voor hen wel honderden meter. Op een gegeven ogenblik kwamen we bij een Chinese vrachtwagenbestuurder welke materiaal van een andere expeditie kwam opladen. Deze weigerde na herhaald aandringen om onze twee halve lijken een lift te geven.
Moeizaam ging de afdaling langs de gravel road verder tot op zeker ogenblik een Tibetaan met een brommerke langs kwam gereden.
Een deal werd gesloten en algauw zaten Peter en Etienne achter op de brommer richting middlecamp.
Na een korte rustpauze gaat het verder met de jeeps richting Chinees basiscamp. Daar werden de beklimming geregistreerd en werden we uitgescheven door de verbindingsofficier. Hier werd vervolgens beslist om met de jeeps door te reizen naar Nyalam.
Omstreeks 21.00 uur komen we er toe en wacht ons na lange tijd een heerlijke Chinese maaltijd en dito bed.

Terug in Nepal

Donderdag 6/10
Via Zangmu naar de grens en weer in ganzenpas de Friendships bridge over.

In Nepal is het wachten op de bus die ons verder naar Kathmandu brengt.
In Katmandu worden we die avond hartelijk ontvangen door onze trekkers die ons amper herkennen. Samen met hen gaan we lekker uit eten.
Er wordt afscheid genomen van onze sherpa’s en een afspraak gemaakt de volgende dag de expeditie officieel af te sluiten met een etentje in het International steak house.
Sherpa Temba zal er niet bij zijn omdat hij morgen al vertrekt naar een volgende expeditie.

Zaterdag 8/10 We hangen wat rond in Thamel, proberen wat op zoek te gaan naar geschikte soeveniers.
Maar het is allemaal te vermoeiend, vandaar dat we de meeste tijd door brengen in het belgisch fritkot om onze verloren kilo's terug wat aan te zwengelen. We ontmoeten Hilde en Hugo die Katmandu goed kennen en ons wat wegwijs maken.

Zondag 9/10 We proberen onze culturele bagage nog wat te vergroten door naar de apentempel te gaan. Maar we voelde ons te vermoeid en hebben de andere culturele bezienswaardigheden links laten liggen voor een andere keer. De avonden brengen we op aanraden van de Piet, door in Sam's Bar.

Naar huis

Woensdag 12/10 worden we bijzonder goed door onze vrouwkens ontvangen en zonder dat we het beseffen naar De Mixx geloodst, waar een afvaardiging van de Bergstijgers Kempen ons staat op te wachten met de nodige glaasjes cava. Het was een warm thuis komen.
Het duurde nog wel enige tijd eer de traagheid van de bergen uit ons lichaam verdwenen was. Maar het was wel een bijzondere ingrijpende ervaring. We zijn als vrienden vertrokken en als vrienden terug thuis gekomen.