Cho Oyu 2011 - deel 1

Wat vooraf ging!

E-mail zaterdag 21/03/2009

“Eind 2008 deed ik de oproep ‘I have a dream’, namelijk het beklimmen van een 8000'er. Ik had toen gezegd om in de lente 2009 een eerste keer samen te komen. Ik denk dat het moment is aangebroken om een eerste keer eens van gedachte te wisselen. Ik stel voor op donderdag 2 april 2009 om 20 u in het bergstijgerslokaal.

Mochten er mensen zijn die die dag niet aanwezig kunnen zijn doch wel ernstig geïnteresseerd zijn, gelieve dit dan kenbaar te maken.

Urbain.”

Omzeggens bij de eerste vergadering stond ons doel al vast. Het zou de ‘Cho Oyu’ worden, 8201m hoog en gelegen op de grens Nepal / Tibet. Al snel bleek dat de volledige organisatie op ons nemen onmogelijk was. De mogelijkheid om op een commerciële organisatie beroep te doen werd tevens onmiddellijk afgevoerd. We stelden voorop dat we de organisatie zouden toevertrouwen aan ‘mensen van ginder’.

Al snel kwamen we via via, bij Nepalese gids Tirtha die gans zijn familie bij het gebeuren zou betrekken. ‘Zambuling Treks’ met Tirtha Tamang, zal het worden ...

Kathmandu.

Dinsdag 23/08

Samenkomst aan de Mixx omstreeks 17.40 uur.

We worden aldaar opgewacht door de verzamelde pers en een horde sympathisanten.

Na een uitgebreide persconferentie vertrekken we richting Aarschot station om daar de trein naar Zaventem te nemen.

In Zaventem worden we opgewacht door Vincent en Hugo. Het inchecken van de bagage verloopt probleemloos en een weinig later zitten we in het vliegtuig richting Abu Dhabi.

Woensdag 24/08

Overstap Abu Dhabi – Kathmandu probleemloos.

Aankomst Kathmandu omstreeks 16.00 uur plaatselijke tijd. Visa procedure verloopt buitengewoon vlot. Het kon niet blijven duren, er moest iets misgaan en weinig later was het zover. De bagage van Peter en Vincent kwam niet van de band gerold. Peter en Vincent naar het bureau “Missing Luggage” en daar bleek dat er ergens 70 stuks bagage achtergebleven was. Keurig werd op het aangifte formulier de vermiste bagage omschreven als: “black bag with green handvatten en The Nord Face duffelbag, a yellow one” in de hoop ons gerief zo vlug mogelijk terug te zien.

Anderhalf uur later kunnen we eindelijk de luchthaven verlaten. Buiten worden we opgewacht door Tirtha, onze sirdar (Sherpa leader). Elk van ons krijgt van hem een bloemenkrans om de nek gehangen. Namaste!!!

Een chaotische rit brengt ons van de luchthaven naar ons hotel Vaishali in het district Thamel.

Donderdag 25/08

Tirtha wacht ons ’s morgens op. We gaan op ‘expeditie shopping’ in Thamel. Ook krijgen we slecht nieuws van de bagage afhandeling. De ‘yellow en black bag’ zullen niet tijdig arriveren voor de trekking.

Vincent en Peter beginnen zenuwachtig te worden en gaan samen Chinese onderbroeken kopen.

Namiddag rijden we met de taxi naar het bureel van Tirtha om materiaal uit onze cargo te halen. Op de terugweg bezochten we de tempel van Boudhanath.

‘s Avonds Belgische frietjes met saté gegeten vlak bij het hotel.

Gosaikunda trekking.

Vrijdag 26/08

Dawa en Pasang halen ons op met de jeep om ons naar Dhunche te brengen, de startplaats van onze acclimatisatie trekking. Dhunche ligt op 43 km vogelvlucht van Kathmandu. We doen er 8 uur over. Een stuk gravel road was door de moesson weggespoeld. 25 minuten moesten we te voet verder en vervolgens legden we het laatste stuk af met de lokale bus.

In Dhunche dachten we dat het dorp aan het feesten was; wij er naartoe. Achteraf bleek dit een begrafenis te zijn.

Zaterdag 27/08

We worden gewekt met “Morning tea” omstreeks 06.00 uur

Bij het verlaten van onze lodge hebben we prachtig zicht op het Langtang Lirung gebergte.

Een vermoeiende tocht brengt ons van 2000 meter naar 3900 meter hoogte. Nadien blijkt dit een vergissing te zijn van onze gids Dawa. Normaal moesten we stoppen op 3200 meter( Sin Gumba). Het te grote hoogteverschil laat zijn sporen na. Rudi en Urbain hebben hoofdpijn. Onderweg is het weer omgeslagen van zonnig naar regen. De moesson is duidelijk nog niet voorbij.

Zondag 28/08

Ontbijt buiten in de zon met zicht op de Langtang Lirung. Meer moet dat niet zijn.

Daarna een korte tocht van drie uur naar Goisakunda(4400 m ) waar we juist voor de regen arriveren.

In de namiddag vullen we onze tijd met acclimatiseren rond de meren van Goisakunda.

De hoofdpijn van Rudi is nog steeds niet over. Bij de rest van de groep laat de hoogte zich ook voelen.

Maandag 29/08

Morning tea om 05.00 uur. Rudi wilde aanvankelijk dalen doch is toch mee vertrokken voor de klim naar Suriya Peak 5145m. Tot ons vertrek regende het pijpenstelen. Dawa vertelde ons dat er geen echt pad op de berg lag en dat hij ter plekke wel zou zien…

Het werd een moeilijke tocht in zwaar terrein. Veel puin- mos- en grashellingen. Als afsluiter een mooie graat en prachtig versierde top. Het idyllische uitzicht op de omgeving werd door de mist aan ons oog onttrokken.

De onvoldoende acclimatisatie speelde Urbain parten; 200 meter onder de top is hij teruggedraaid.

Tegen de middag waren we terug in de lodge te Gosaikunda en na de lunch daalden we af naar Sin Gumba (3300m). Tot hiertoe hebben we de tocht, de hoogte en het eten goed verteerd.

Dinsdag 30/08

07.30 uur ‘Wake up the in de lodge van Sin Gumba’.

We spreken in team af om de voormiddag te spenderen in de buurt van de lodge en pas namiddag af te zakken naar Dhunche. Rudi maakt een tochtje in de heuvels. De rest geniet uren van de vlucht van een adelaar.

De afdaling gaat bijzonder vlot en Rudi en Urbain maken een zijsprong naar de Kolakola river. Ze komen met drie terug; Op de arm van Urbain had zich een alom gevreesde Dzunga of bloedzuiger gesetteld!

Tegen de avond drinken we een frisse ‘Everest’ op het mooiste terras van Dhunche.

Terug in Kathmandu.

Woensdag 31/08

0545 uur opstaan en met de local bus opweg tot de grondverschuiving en erna met de jeeps tot Kathmandu.

We arriveren er rond 1430 uur alwaar Teej Festival in volle gang is. Het betreft een week durend vrouwenfeest. Elke vrouw is keurig uitgedost in fleurige rode traditionele kleding.

De gezonde Himalaya lucht en rust is verre van te zoeken in Kathmandu. Overal stank en getoeter van auto’s en moto’s.

Etienne vervoegd de groep en samen gaan we ’s avonds met z’n allen een lekkere biefstuk verorberen in het ‘Everest Staekhouse’.

Donderdag 01/09

Tirtha haalt ons op om 08.30 uur om thuis bij de Lama een ceremonie bij te wonen. De Lama bidt voor ons om een behouden en veilige terugkeer van de Cho Oyu.

We betoonden onze eer met een kleine gift in de vorm van geld dat Tirtha voordien in de sjaaltjes had geplooid en welke de Lama vervolgens rond onze nek hing. We werden symbolisch met water gewassen en er werd een dun rood touwtje rond onze nek geknoopt. Dit attribuut moet absoluut rond onze nek blijven tot afloop van de tocht.

De namiddag vulden we met de laatste voorbereidselen.

We sluiten de avond af met een Belgisch frietje en een kipsaté in het internetcafé.

Op expeditie!

Vrijdag 02/09

05.30 uur opgestaan.

Tirtha, zijn vrouw en dochter wacht op ons en weer worden we omhangen met een sjaaltje en Namaste toegewenst.

Met de fietstaxi wordt de bagage naar de bus gebracht. Wij wandelen naar de opstapplaats. Daarna opweg richting Zangmu, aan de grens Nepal-Tibet. Tamelijk rustige rit met de nodige stops. (eten, drinken, plassen en controles) Een eindje voor de grens moet iedereen van de bus. De bagage moet China binnengedragen worden. Aan dragers geen gebrek!

Overal worden we aangeklampt door bedelende kinderen. “Helo sur, you give me moneye?”

De grens over: Allemaal netjes in de rij, brave zieltjes, yes sir, no sir, tank you sir. ’t Was mooi om te zien hoe we de Friendschips Bridge overwandelden. Eenmaal China binnen, de taxi in tot Zangmu.

Zangmu is grauw en grijs. Over ons verblijf valt niets positiefs te vermelden. Spoedig verder.

Zaterdag 03/09

Na een lekker, vettig Chinees ontbijt met stokjes bollen we met comfortabele jeeps verder Tibet in. Op een afstand van amper 19 km vogelvlucht, stijgen we zomeer eventjes 1700 m. We laten we het vochtig, donker, groen Himalayabos achter ons en komen op het Tibetaans plateau. Licht, zonnig en zonder begroeiing.

Nyalam contrasteert fel met Zangmu. Het is er netjes en verzorgd. We slapen in een mooi en degelijk hotel. Die namiddag doen we er een inlooptochtje van een paar uur en beslissen om geen extra dag te blijven maar morgen door te rijden naar Tingri.

Zondag 04/09

Met de jeeps de Lalung la pas (5200m) op alwaar we een fotopauze inlassen van ongeveer een uur. Het hangt en ligt er vol van gebedsvlaggen, bidpapiertjes, kledij en schoenen. We zijn duidelijk erg dicht bij de goden.

Na een rit van 4 uur arriveren we in Ha Hoo hotel te Tingri. We verblijven in het nieuwe gedeelte van de stad en vinden alles oké. We slenteren wat rond tussen de zielige straathonden en merken duidelijk de Chinese invloed in deze Tibetaanse stad.

Wat ons betreft kunnen we stellen dat de hoogte (4400m) zich duidelijk laat voelen. Iedereen heeft wel last van één of ander hoogtekwaaltje doch tot op heden zonder veel erg.

Een ding staat vast: We blijven zeker nog een extra dag op deze hoogte.

Maandag 05/09

Na een Chinees stoombroodje, pindanootjes, het klassiek gekookt eitje en rijst-water-soep (de meeste laten de soep voor wat ze is) maken we een wandeling in de buurt naar een topje van rond de 4700m.

Cho Oyu en Everest laten zich voor de eerste maal in al hun glorie bewonderen. Iedereen was duidelijk onder de indruk. De sneeuwreuzen richten zich ongelooflijk bruusk op uit de Tibetaanse hoogvlakte. We fotograferen er lustig op los.

Na het diner verdoen we onze tijd met rondhangen, verkennen, verslagen bijwerken en voor sommigen de dokter opzoeken.

Dinsdag 06/09

We zijn blij dat we de hotels en lodges achter ons laten en kunnen vertrekken richting Chinees Base camp. Eindelijk het real mountain life.

Na anderhalf uur grintweg komen we aan in het Chinees basiskamp(4900 meter).

Cho Oyu is nog 23 kilometer van ons verwijderd. We worden hartelijk ontvangen door Bim, onze kok, en krijgen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Per twee krijgen we een tentje toegewezen en in de namiddag wordt er door de meeste wat rondgehangen in het kamp. Enkelen maken een wandeling in de buurt.

Etienne haalt zijn boek kaarten boven en er worden enkele ‘Chinese vrijwilligers’ geronseld om aan vier man te komen. Excuses als: ‘niet tegen het verlies kunnen’ of ‘niet kunnen kaarten’, tellen niet mee.

s’ Avonds wordt er na een discussie beslist dat we hier de drie voorziene nachten zullen blijven om te acclimatiseren.

Woensdag 07/09

Tijdens de nacht is het weer omgeslagen en we ontwaken met een laagje sneeuw op de tenten.

Sommigen onder ons in een poetische bui:

‘Een kakje in de morgen is een dag zonder zorgen’.(Etienne)

‘Met vier op een rij en de nodige stank erbij’. (Rudi)

Mogelijk heeft dit dichterlijk gedrag te maken met de toestand van de toiletten in het camp.

In de voormiddag nemen onze sherpa’s ons mee voor een wandeling tot op5200 meter. Namiddag hetzelfde scenario als gisteren en na de afternoon tea het verdere verloop van de kaartprijskamp.

s’ Avonds koelt het zeer vlug af en iedereen ligt vlug onder het dons.

Donderdag 08/09

Terug een laagje sneeuw op de tent. De yaks en yakdrijvers, die zich gisterenavond laat tussen onze tenten hebben opgesteld, zijn al druk in de weer. Het materiaal van onze Italiaanse buren wordt vandaag hogerop gebracht.

Tirtha stuurt onze sherpa’s Themba en Mynmar zwaarbeladen naar het advanced basecamp(5700 meter) om voor ons een plaats te reserveren. We zullen ze overmorgen pas terugzien.

Voor de teamleden hetzelfde scenario: voormiddag een wandeling tot 5200 meter en namiddag wat rondhangen en kaarten. Rudi heeft ondertussen al de hele omgeving platgelopen.

Vrijdag 09/09

Na het wegen van al ons expeditiemateriaal (1205 kg) wordt alles op een kleine vrachtauto geladen en naar middle camp gebracht.

Wij vertrekken omstreeks 10.00 uur voor een tocht van 10 km langs een gravelroute en overbruggen een hoogteverschil van 400 meter.

We komen omstreeks 14.00 uur aan in middle camp op een hoogte van 5300 meter.

De afstand en het hoogte verschil lijken misschien peanuts doch op deze hoogte was dit geen gemakkelijke tocht.

Bij onze aankomst kunnen we onmiddellijk gaan eten in de tent van de Tibetanen, welke dienst doet als plaatselijke winkel, café en restaurant.

s’ Avonds zitten we gezellig samen met de yakdrijvers rond de kachel in de tent.

Advance basecamp.

Zaterdag 10/09

Het geklingel van de bellen van de yaks heeft onze nachtrust wel wat verstoord. Dit is niet zo verwonderlijk aangezien er een 80tal yaks rond onze tenten hadden verzameld.

Tirtha zegt ons dat hij nog nooit zoveel yaks had samengezien. 21 van deze yaks vervoeren onze bagage hogerop naar advanced basecamp, onze nieuwe woonst voor een viertal weken.

Wij krijgen een tocht voorgeschoteld van 8 km , verder op de Chinese gravelroute die ons brengt richting advance basecamp. De weg is nog niet volledig afgewerkt en het laatste stuk moeten we afdalen naar het oude traject om daarna een steile morenerug te beklimmen richting advance basecamp.

Vermoeid komen we aan in het kamp waar we meehelpen met het opstellen van de tenten.

We bevinden ons nu op 5700 meter en bij de minste inspanning trappen we op onze adem en de eetlust van sommigen is ook fel verminderd. Enkele dagen rust zal ons goed doen.

Wordt vervolgd.